Tweedehandsjes

“Het moet lijken alsof het de eerste repetitie-avond is, inclusief kleding, kapsel, en misschien zelfs je oude bril…” luidt de opdracht voor de repetitie van 5 oktober jl.  Er waren in 1992 helemaal nog geen smartphones, anders waren de bewegende beelden en het geluid van deze eerste repetitie vást nog wel ergens terug te vinden geweest.

1992…

Hoe oud was ik toen? Makkelijk rekenen; ik ben van 1970, dus 22 lentes jong. Op mijn verjaardag in dat jaar kreeg ik een huwelijksaanzoek met daarbij een doos in mijn handen gedrukt. Ik weet nog dat ik dacht: “Die doos is veel te groot voor een ring!” En dat klopte ook, het was de lege doos van de strijkbout. Grapje van mijn man, en nee, gelukkig niet bepalend voor de rolverdeling binnenshuis. Hij weet heel goed hoe hij de strijkbout moet hanteren.

Het aanzoek in 1992 was de aanzet tot ons huwelijk op 1 oktober 1993, dus ik weet goed waar ik in die periode mee bezig was: een bruiloft voorbereiden! Maar wat droeg ik toen? Hoe was mijn haar?

Ik duik in mijn fotoboeken en over dat haar kan ik kort zijn: dood! Het permanenten, touperen, blonderen én met de krultang de kroes eruit stylen, had zijn tol geëist. Ik wilde ‘gezonde haren’ op mijn grote dag, dus herinner ik me dat ik destijds twijfelde of ik het eraf zou laten knippen. Ook was ik flink aan de lijn, want de perfecte bruidsjurk die ik had gespot, was niet meer te bestellen en voor het mooie nét even te krap. Het begin van 25 jaar lijnen en groeien, daar kom ik zo op terug.

De foto’s…

Ik zie een rode trui, met een soort van eekhoorn erop! Megaschouders, want onder mijn bh-bandje knellen de losse schoudervullingen. Die kon ik ook zo leuk dragen onder die geruite blouse met dat blauwe giletje. Hoe breder de schouders, des te smaller leken de heupen! Ik zie foto’s met gouden kerstsokken, een klein rinkelend belletje erop genaaid. Hele dikke zolen onder mijn rode bergschoenen, die kon ik zo fraai combineren met die, jawel, eekhoorntrui!


trui-eekhoorn

Spijkerbroeken: lekker hoog, tot in de taille. Misschien geen gezicht, maar gód wat zat dat lekker! Ik heb niets meer liggen uit die tijd, want alle kasten van toen hebben plaatsgemaakt voor een hoogslaper, kinderbedje en tweepersoonsbed van het nageslacht.

Gelukkig bestaat er Noppes, dus ik gun mezelf een uurtje shoppen in de megahal met tweedehands goederen bij mij om de hoek. In de ruimte ter grootte van een voetbalveld, vol met rekken kleding, kom ik twee tunieken en één broek van mezelf tegen, gedoneerd zo’n twee jaar én 15 kilo geleden. Kwaliteitskleding, was destijds best duur geweest. Dat het nog niet is verkocht, verbaast me een beetje. Zou dat zijn omdat ik de maatjes eruit heb geknipt? Zodat niemand van mijn collega’s in de kleedkamer van het ziekenhuis kon denken tijdens het omkleden: “Zooo hé, dat is best groot!” (natuurlijk deden zij dat niet!)

Ik bedenk me dat ik het nu wél weer zou passen en overweeg even om die ene zwarte tuniek weer aan te schaffen. Ik weet dat mijn liefhebbende echtgenoot tevreden zal zijn met zoveel budgetcontrole. Ik hoor hem morgen al op zijn werk vertellen: “Nee hoor, mijn vrouw geeft helemaal niet zoveel geld uit aan kleding, heeft zelfs gister nog iets bij Noppes gekocht!”

Ik hou me in, koop een onwijs leuk paars glimmend jasje met megaschoudervullingen en scharrel er thuis nog een bewaard coltruitje bij. Ik toupeer mijn haar, maak me net zo zwaar op als 25 jaar geleden en moet onwijs lachen om de opmerkingen van de kinderen die mij vragen of ik carnavallen ga. In de Grote Beer is het één groot feest der herkenning. De meeste mensen hebben flink hun best gedaan en zien er geweldig uit!

Mijn man mag evengoed trots op me zijn; dat onwijs mooie paarse glimmende jasje hangt nu in het kledingrek van Paula en Stella en wordt hopelijk voor mij verkocht aan iemand die voor het laatste blok nog iets van galakleding zoekt. Dat ik zelf vorige week een ‘galadress’ uit Shanghai heb laten bezorgen, zeg ik nog even niet tegen hem. Ja, tenzij hij aanbiedt om deze te strijken natuurlijk… 😉

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *