Fit 4 Broadway

“Drie keer knie op, neem je armen mee! Goed zo dames, en stap over die step!” Zomaar wat kreten in een sportschool waar alleen dames komen. Buiten het leren van de teksten, de nootjes en de choreografie moet ik toch ook wel heel erg hard aan mijn conditie werken.

Gewoon even lekker dansen en zingen doe je in de kroeg, maar Broadway vraagt veel meer. Broadway vraagt focus, concentratie én dus ook conditie! Op de een op andere manier wil het met mij niet altijd even goed lukken met die focus en coördinatie, en aan mijn conditie valt op het moment ook nog wel flink wat te verbeteren. Ik oefen en train dus veel en bedenk telkens nieuwe ezelbruggetjes voor het onthouden van de opstellingen, zwaaitjes, wijzen met links, rechts of allebei… en dan de voeten nog: stap ik naar rechts, en met welke voet begin ik?

Met de mezzi hebben we al meerdere malen geoefend en dat heeft absoluut zijn vruchten afgeworpen, want wat ging het lekker tijdens de laatste repetitie. We begonnen met de juiste voet, zwaaiden met de juiste hand in de enige goede richting en wat asymmetrisch of ongelijk was dat hoorde ook gewoon echt zo! We waren tekstvast en stapten op het juiste moment opzij om in gedachten al het moois te kunnen aanschouwen dat ons vorige week zondag in bijzijn van de dansers werd getoond. Wat dat moois was, kan ik hier natuurlijk niet vertellen, daarvoor moet je echt de show bijwonen!

Swingen, zingen en heel veel tekst! In de sportschool waar ik met regelmaat train, komen veel Broadway’ers en we hebben allemaal hetzelfde doel: vier keer vlammen tijdens een geweldige voorstelling. De sportschool waar wij ons gemiddeld drie keer per week afbeulen, is gespecialiseerd in focus en coördinatie, dus dat komt echt wel goed, daar ben ik niet bang voor.

Toch blijft het stretchen ná de training voor mij het lekkerste moment. Daarna even lekker bijkletsen met een kopje koffie aan een grote tafel waar de Broadway-flyers liggen en waar je altijd weer iemand kunt aanspreken over het doel van onze training. De kans is groot dat zij daarvan bewijs willen en inderdaad: kaartje verkocht, want eerst zien, dan geloven…

Maar voor het zover is, vandaag eerst nog even flink aan de bak; endorfine aanmaken! Oh, wat heerlijk, tijdens de training komt dat ene nummer langs en ik zing onhoorbaar mee, terwijl ik me concentreer op de wekelijks veranderende pas die mij zojuist is aangeleerd. Maar mijn focus ligt verkeerd, plotseling merk ik dat er zich inmiddels toch een paadje in mijn brein heeft gebaand. Ik ‘style en whyle’ me eerst naar rechts en dan naar links en ‘city’ mijn linker vinger omhoog.

“Nicole, je bent er met je gedachten niet bij”, zegt mijn sportinstructrice. Maar ze zit er helemaal naast, ik zit er gewoon heel lekker in! Dat laatste zeg ik haar ook, maar ze kijkt me aan of ik niet helemaal bij de tijd ben. “Eerst zien en dan geloven zeker?” Je raadt het al: weer een kaart verkocht!

fit4broadway

Kamperen

Een paar weken voor de première verruilen we onze vertrouwde repetitieruimte voor een bollenschuur.

Het podium dat voor BROADWAY25 bedacht is en in de schouwburg neergezet zal worden, is hier alvast op ware grootte nagebouwd, zodat wij onze choreografieën waarheidsgetrouw kunnen oefenen. Ook de dansers van Factorium uit Tilburg reizen in deze periode af naar het pittoreske Hem om hun dansmoves in de praktijk te brengen.

Ik vergelijk ons verblijf in de bollenschuur altijd met een camping: koorleden komen aan met koffers vol kleding en zoeken een plekje naast of achter het podium waar ze vervolgens ‘kwartier’ maken. In de praktijk ziet dit er als volgt uit: een smalle gang met aan weerszijden een scala aan kledingrekken, stoelen, spiegels en een hele rits aan jurken, broeken, hemden en jasjes.

 

Bij de ingang van onze ‘camping’ hebben we de beschikking over een heuse kantine met terras, gerund door Ruud en Karla, waar we vooraf en tussendoor heerlijke koffie, koek, soep en andere versnaperingen kunnen krijgen.

In de drie weken dat we hier bivakkeren, schaven we iedere repetitie de show wat bij en wordt alles één geheel.

Na deze intensieve periode is het weer tijd om alles af te breken en te verhuizen naar de schouwburg. Al wat overblijft zijn de herinneringen aan een speciale periode welke we maar eens in de drie á vier jaar met elkaar beleven.

Tweedehandsjes

“Het moet lijken alsof het de eerste repetitie-avond is, inclusief kleding, kapsel, en misschien zelfs je oude bril…” luidt de opdracht voor de repetitie van 5 oktober jl.  Er waren in 1992 helemaal nog geen smartphones, anders waren de bewegende beelden en het geluid van deze eerste repetitie vást nog wel ergens terug te vinden geweest.

1992…

Hoe oud was ik toen? Makkelijk rekenen; ik ben van 1970, dus 22 lentes jong. Op mijn verjaardag in dat jaar kreeg ik een huwelijksaanzoek met daarbij een doos in mijn handen gedrukt. Ik weet nog dat ik dacht: “Die doos is veel te groot voor een ring!” En dat klopte ook, het was de lege doos van de strijkbout. Grapje van mijn man, en nee, gelukkig niet bepalend voor de rolverdeling binnenshuis. Hij weet heel goed hoe hij de strijkbout moet hanteren.

Het aanzoek in 1992 was de aanzet tot ons huwelijk op 1 oktober 1993, dus ik weet goed waar ik in die periode mee bezig was: een bruiloft voorbereiden! Maar wat droeg ik toen? Hoe was mijn haar?

Ik duik in mijn fotoboeken en over dat haar kan ik kort zijn: dood! Het permanenten, touperen, blonderen én met de krultang de kroes eruit stylen, had zijn tol geëist. Ik wilde ‘gezonde haren’ op mijn grote dag, dus herinner ik me dat ik destijds twijfelde of ik het eraf zou laten knippen. Ook was ik flink aan de lijn, want de perfecte bruidsjurk die ik had gespot, was niet meer te bestellen en voor het mooie nét even te krap. Het begin van 25 jaar lijnen en groeien, daar kom ik zo op terug.

De foto’s…

Ik zie een rode trui, met een soort van eekhoorn erop! Megaschouders, want onder mijn bh-bandje knellen de losse schoudervullingen. Die kon ik ook zo leuk dragen onder die geruite blouse met dat blauwe giletje. Hoe breder de schouders, des te smaller leken de heupen! Ik zie foto’s met gouden kerstsokken, een klein rinkelend belletje erop genaaid. Hele dikke zolen onder mijn rode bergschoenen, die kon ik zo fraai combineren met die, jawel, eekhoorntrui!


trui-eekhoorn

Spijkerbroeken: lekker hoog, tot in de taille. Misschien geen gezicht, maar gód wat zat dat lekker! Ik heb niets meer liggen uit die tijd, want alle kasten van toen hebben plaatsgemaakt voor een hoogslaper, kinderbedje en tweepersoonsbed van het nageslacht.

Gelukkig bestaat er Noppes, dus ik gun mezelf een uurtje shoppen in de megahal met tweedehands goederen bij mij om de hoek. In de ruimte ter grootte van een voetbalveld, vol met rekken kleding, kom ik twee tunieken en één broek van mezelf tegen, gedoneerd zo’n twee jaar én 15 kilo geleden. Kwaliteitskleding, was destijds best duur geweest. Dat het nog niet is verkocht, verbaast me een beetje. Zou dat zijn omdat ik de maatjes eruit heb geknipt? Zodat niemand van mijn collega’s in de kleedkamer van het ziekenhuis kon denken tijdens het omkleden: “Zooo hé, dat is best groot!” (natuurlijk deden zij dat niet!)

Ik bedenk me dat ik het nu wél weer zou passen en overweeg even om die ene zwarte tuniek weer aan te schaffen. Ik weet dat mijn liefhebbende echtgenoot tevreden zal zijn met zoveel budgetcontrole. Ik hoor hem morgen al op zijn werk vertellen: “Nee hoor, mijn vrouw geeft helemaal niet zoveel geld uit aan kleding, heeft zelfs gister nog iets bij Noppes gekocht!”

Ik hou me in, koop een onwijs leuk paars glimmend jasje met megaschoudervullingen en scharrel er thuis nog een bewaard coltruitje bij. Ik toupeer mijn haar, maak me net zo zwaar op als 25 jaar geleden en moet onwijs lachen om de opmerkingen van de kinderen die mij vragen of ik carnavallen ga. In de Grote Beer is het één groot feest der herkenning. De meeste mensen hebben flink hun best gedaan en zien er geweldig uit!

Mijn man mag evengoed trots op me zijn; dat onwijs mooie paarse glimmende jasje hangt nu in het kledingrek van Paula en Stella en wordt hopelijk voor mij verkocht aan iemand die voor het laatste blok nog iets van galakleding zoekt. Dat ik zelf vorige week een ‘galadress’ uit Shanghai heb laten bezorgen, zeg ik nog even niet tegen hem. Ja, tenzij hij aanbiedt om deze te strijken natuurlijk… 😉

One day I’ll Flyer away :-)

Alle leden van BROADWAY worden verzocht te flyeren. Ook mijn brein gaat in een hogere versnelling: wie kan ik benaderen en hoe kan ik mensen bereiken?
Ineens denk ik aan een vriendin van mijn dochter: zij heeft een kapperszaak in winkelcentrum Grote Beer. Daar moeten ze liggen! Maar is die winkel nog open i.v.m. de verbouwing?
Afgelopen week kreeg ik een foto van kapster Naomi met de flyers erop. Yes! Die staan in de winkel.

Donderdag 5 oktober
De stakingsdag binnen het onderwijs en mijn kleindochters zijn bij ons. De bel gaat en zij doen open. Er komen dozen binnen die wij op tafel zetten. De posters en flyers zijn er. Ik maak de dozen open en kijk of alles er goed uitziet. Gelukkig is dat het geval; vanavond op tijd meenemen en we kunnen weer uitdelen.

Vrijdag 6 oktober
Mijn jongste kleindochter van 6 jaar wordt naar school gebracht. Ze stapt in de auto en kijkt rond. “Mama waar zijn die briefjes?” Mijn dochter vraagt: “welke briefjes?”
“Die oma heeft!” – “Je bedoelt die flyers?” Ja, die bedoelt ze. Mijn dochter vertelt dat ze die aan Naomi heeft gegeven. Mijn kleindochter zegt: “Maar… oma spaart ze!”

Op Kledingjacht

In de aanloop naar de najaars concerten van 25 jaar Broadway is er binnen ons huishouden een jacht gaande. De jacht naar passende kledij voor de diverse onderdelen van de show. Prachtige moodboards van de kledingcommissie nodigen je uit je fantasie te gebruiken (wel binnen de gestelde regels) en op tijd keuzes te maken.

Shoppen

Voor een jonge dochter van 20 met geheel eigen stijl, en gelukkig een maatje M, is het allemaal niet zo moeilijk. De dame in kwestie kan eigenlijk elke dag wel een aanvulling op haar garderobe gebruiken, en weet wat ze wil.
Met haar dan ook al snel richting een gespecialiseerd bedrijf getogen voor de jaren 40-50-60 outfits. Wat een feest, jurken, schoenen, accessoires, te kust en te keur, en omdat ze deze kledij voor “later” ook zou willen en kunnen gebruiken was de koop snel gesloten. Niet echt goedkoop maar dan heb je wel wat. Nog even een trenchcoat regelen, van een vriendin, alles “in the pocket”.
Opening “check”, middenblokken “check”, slotstuk…..nog even over nadenken, maar de schoenen hebben we al.

En toen ik nog:
Voor de opening “check” (had gelukkig nog wat hangen), middenblokken: uhhhhhh, tja, uhhhh, leuk die wijde rokken en zwierige jurken, echter met mijn maat (een M is lang, heel lang geleden…) niet echt flatteus, om het even subtiel te noemen. Pencilskirts lijken een goede oplossing, of zo’n lekkere capribroek. Maar wat dragen we erop???

Pencil SkirtCapri Broek

Uhhhh; had ik niet nog ergens van de dansvoorstellingen, een (nep)leren jack??? , want ja ja, dat is ook een nog hobby geweest. Misschien nog ergens een wit blousje, een schortje, een vestje?? Kortom, moeders mag nog wel even aan de bak. Schoenen? Geen idee, een kek pumpje? Daar wil mijn hielspoor gevoelige voet niet aan beginnen, een stevige stapper is geen gezicht, dus misschien een simpel wit canvas gympje? Zoeken zoeken zoeken maar. Lenen??? Nou, niet echt veel te vinden in mijn voluptueuze maat . En voor november 40 kilo eraf is ook een Utopie. Oh ja, het slotstuk, daar moet ik ook nog iets voor bedenken ….. ook dat nog …….

Gelukkig hebben we nog even, het wordt weer een spektakel, dat staat dan tenminste wel al vast. Graag tot dan zullen we maar zeggen,

Jacqueline Verkade
Alt